Het gevoel van ‘niet thuishoren’ draagt Joey Pavić (28) al een leven lang met zich mee. “Sinds drie jaar ben ik me steeds meer met mijn Indische identiteit gaan bezighouden en op zoek naar een verbinding of een gevoel van thuis. Misschien zoek ik naar iets wat er niet is, omdat het land waar mijn moeder is geboren niet meer bestaat.”
Hoe ben je aan je achternaam gekomen?
“Het gebeurt vaker dat mensen mijn achternaam niet bij mijn uiterlijk kunnen plaatsen. Mijn moeder is Indisch en mijn vader is een Kroaat. Ze hebben elkaar ontmoet toen mijn moeder op vakantie was in Kroatië. Het was geen liefde op het eerste gezicht. Mijn moeder vond mijn vader in eerste instantie vervelend, maar hij bleef volhouden. Toen mijn moeder hem een jaar later weer opzocht, is mijn vader mijn moeder achterna gegaan. Niet veel later zijn ze getrouwd, dus het is toch een vakantieliefde. Wat op zich al bijzonder is, ook zonder als je de geschiedenis van mijn Indische kant. Mijn moeder is geboren in het dorp Pelangan. Ze was pas drie toen ze met mijn oma en opa en haar broertje en zusje naar Nederland kwam. Mijn oma is Indonesisch en trouwde met mijn Indische opa Hiert. Mijn zus en ik hebben hem nooit gekend. Voor mij was mijn opa lange tijd een grafsteen en een fotolijstje. Lang was het onduidelijk waarom mijn oma en haar gezin naar Nederland moesten komen. Vaak als ik het vroeg was het enige antwoord: ‘omdat opa een Nederlands paspoort had moesten we weg’. Verder kwam er lange tijd geen uitleg. Zo is mijn moeder in Nederland terechtgekomen en heeft ze jaren later mijn vader ontmoet op vakantie in Kroatië. En zo heb ik nu een Indisch uiterlijk maar een achternaam uit de Balkan.”
Hoe ziet je familie er verder uit?
“Ik heb een soort tweede moeder gehad, mijn zus en ik schelen namelijk veertien jaar. Mijn moeder heeft ooit gezegd dat ik een cadeautje was waar ze eigenlijk niet meer op hadden gerekend. Mijn vader heeft nog een broer en een zus in Kroatië en daarom brachten we veel zomervakanties door aan de Adriatische Zee, tot ik er na zeventien jaar wel een beetje genoeg van had. Door mijn eigen jeugdige koppigheid heb ik vroeger geen Kroatisch geleerd.