Sabina de Rozario heeft een Nederlandse moeder en een Indische vader. Zij publiceerde het eerste boek over Indische jongeren van de derde generatie met de titel Door Blauwe Ogen (2005). Ook schrijft zij artikelen voor haar eigentijdse blog met de gelijknamige titel. Sabina woont sinds 2010 in Indonesië.
IEerder schreef ik er al over: als Indische gemeenschap jaren 2000, toen er een kleine opleving in aandacht was, hadden we kunnen doorpakken. Maar het bleef te stil. Ik vraag mij af: zou het kunnen dat we nooit écht zichtbaar hebben willen zijn voor de buitenwereld, maar vooral voor elkaar? Op Bali, waar ik woon, is de situatie al niet anders: als Indo ben ik er ook onzichtbaar, in tegenstelling tot voorheen. Toen ik begin twintig was en door Java reisde, werden mijn Indische roots steevast herkend. Niet zo verwonderlijk: op Java wonen nog altijd veel nazaten van Euro- Aziaten. Hier op Bali hebben de mensen simpelweg geen oog voor mijn afkomst. Als ik vertel dat we een geschiedenis delen, is de conclusie simpel: ik ben een buitenstaander en zal dat altijd blijven. Lange tijd had ik daar moeite mee, inmiddels niet meer.
Onze onzichtbaarheid in Nederland is mijn motivatie om te blijven schrijven. Ik hoop nog altijd te ontdekken wat er aan die onzichtbaarheid ten grondslag ligt. Meer dan eens denk ik dat we het vooral aan onszelf te danken hebben: misschien is zichtbaarheid nooit onze strategie geweest, maar bescheiden zijn. Niet te luid. Niet te trots. Die houding werkte goed voor integratie, maar minder voor herkenbaarheid. Tegelijkertijd laten de talloze publicaties over Indië, verschillende Indische generaties en de Indische gemeenschap zien dat we wél willen.
