Blaudzun, aka Johannes Sigmond, groeide op met Indische feestjes, Indisch eten, en muziek. ‘Ik heb me altijd Indisch gevoeld, en werd onder Indo’s ook zo gezien. Maar mijn lengte – ik ben ruim twee meter – zet mensen soms op het verkeerde been. Barry Hay zei ooit tegen me: jij ben de grootste Indo-rocker van Nederland. Daar doelde hij mee op mijn lengte, want híj́ is natuurlijk de grootse Indo-rocker van Nederland.’
Niet dat Blaudzun in eerste instantie ook opgroeide met de verhalen: pas na haar tachtigste voelde zijn Indische oma de behoefte om een en ander over het verleden met hem te delen. ‘Oma begon zich te verdiepen in de verhalen van mensen die in concentratiekampen hadden gezeten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Samen met haar jongste dochter ging ik met haar naar Auschwitz. Tijdens die reis begon ze ineens te vertellen over haar eigen ervaringen in Indië. Dat de oudere vrouwen in het kamp er bijvoorbeeld voor zorgden dat jonge meiden zoals zij altijd onder de luizen zaten zodat ze niet lastiggevallen werden door de Japanners.’
Zijn oma heeft een bijzondere persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt, aldus Blaudzun. ‘Ze was diepgelovig maar haatte Japanners en alles wat Japans was hartgrondig. Toch heeft ze op een gegeven moment heel bewust een knop omgezet vanuit de gedachte: de Japanners van nu hebben geen schuld aan wat er in het verleden is gebeurd. Toen is ze in gesprek gegaan met een Japans echtpaar dat ze via de kerk kende. Er daalde een enorme rust en vrede op haar neer. Dat vond ik heel bijzonder.
Deze maand verscheen Best Of met een overzicht van twintig jaar Blaudzun songs. In maart verscheen het boek Blaudzun. In het spoor van een popicoon, Ronald Giphart Uitgeverij De Bezige Bij | € 24,99
Over de theatertour, kijk op zijn website blaudzun.com
