Sabina de Rozario heeft een Nederlandse moeder en een Indische vader. Zij publiceerde het eerste boek over Indische jongeren van de derde generatie met de titel Door Blauwe Ogen (2005). Ook schrijft zij artikelen voor haar eigentijdse blog met de gelijknamige titel. Sabina woont sinds 2010 in Indonesië.
“Ik wil een t-shirt laten maken met de tekst: Pas op, ik idee aanzetten toen we onlangs samen aan de koffie met koek zaten. Doordat ik op Bali woon, zie ik hem slechts een of twee keer per jaar en dit is dus waar we het over hebben. Alledaagse ditjes en datjes met hier en daar een geweldige ingeving. Eigenlijk wil ik met zijn idee meeliften, al jaren loop ik rond met het idee om coole shirts te bedrukken met Indische one- liners. Alleen… een shirt met enkel het woord Indo, zo’n strak design dat de afgelopen jaren veelvuldig op sociale media voorbij is gekomen, bezorgt me spontaan plaatsvervangende schaamte.
Een tekst op een t-shirt moet iets doen: een glimlach oproepen, een gedachte prikkelen of een mini-movement ontketenen. Slechts het woord Indo in een modieus lettertype vind ik te plat.
Waarom zou ik zo’n woord dragen? Om mezelf te herinneren dat ik Indisch ben? Dat voelt vreemd, want identiteit zit niet op je borst maar in jezelf. Draag ik het voor anderen? Dan wordt het al snel een soort badge, een signaal. Dat schuurt, omdat je identiteit geen marketinginstrument is. Daarom voelt het ook ongepast: het doet denken aan identiteit als label, niet als leefwereld.
