Taal was voor mensen die uit Indië naar Nederland kwamen de sleutel om snel op te gaan in de Nederlandse maatschappij, zo meent Philip Dröge. Philip Dröge is de auteur van de bestsel- ler Moederstad waarin hij in het moderne Jakarta op zoek gaat naar de sporen van het oude Batavia en van zijn familie.
De mensen die de geschiedenis in zwart en wit zien, cappuccino met havermelk een moreel standpunt is. Ze zijn hopeloos verliefd op de eenvoud van hun eigen gelijk. Voor hen is het verleden een Netflix-serie: goed tegen kwaad, ondertiteld in morele zekerheid, zonder bijsmaak of nuance die het kijkcomfort zou verstoren.
Je komt ze geregeld tegen in het debat over kolonialisme, waarin ze net zo obstinaat zijn als sommige van de daders die ze veroordelen. Ik kan dan jaloers zijn op zulke types, die nooit hoeven te twijfelen aan hun eigen kijk op de wereld. Maar ik troost me dan maar met de gedachte dat ze ook kleurenblind zijn voor de ironie waar de rest van ons zoveel plezier aan beleeft. Hun wereld ontbeert rijke schakeringen, ze kent slechts twee smaken: daders en slachtoffers.
Natuurlijk is kolonialisme een afschuwelijk concept. Geen volk hoort een ander zijn wil op te leggen. Maar net als de rest van de geschiedenis was het kolonialisme ook rommelig, ambigu en tegenstrijdig. Sommige daders waren ook slachtoffers; sommige slachtoffers herhaalden gelijk het onrecht waar ze zo hard tegen hadden gestreden. Vraag de mensen in Nieuw-Guinea maar eens wat ze vinden van de koloniale manier waarop de zo antikoloniale Indonesiërs met hun eiland omgaan.
