Gitarist en ondernemer Tasilo Pieck (48) onthulde met zijn autobiografie En Toen Was Het Stil de diepe impact van transgenerationeel trauma binnen de Molukse gemeenschap en de zware persoonlijke gevechten die hij heeft doorstaan. Van het niet kunnen uiten van emoties tot verslaving. Het boek en de dood van zijn moeder luidde een nieuw begin in van zijn leven.
Er kwam een moment in mijn leven dat ik niet meer kon weglopen. Stoppen met weglachen, stoppen met harder te willen werken, stoppen met wegrennen. Stoppen met het ophouden van al die maskers. De stilte haalde me in. Dat was precies het moment waarop mijn boek En toen was het stil geboren werd. Niet uit het willen verwezenlijken van een droom, niet om een mooi verhaal de wereld in te gooien. Maar om het goed te maken met mijn vrouw en kinderen en mijn dubbelleven op te biechten aan de wereld. Mijn stem had lang genoeg gezwegen, alles mocht onder het tapijt vandaan. De tijd was aangebroken om trauma’s te helen. Voor mezelf en voor de komende generatie.
Jarenlang wist ik niet hoe ik moest praten. Ik had woorden voor de grote boze wereld om mij heen, kon grappen maken, muziek maken en projecten draaien, maar zodra het over mijzelf ging, over wat er binnen in me speelde, klapte ik dicht. Mijn hele leven was ik bezig met overeind blijven en leefde ik puur voor de buitenwereld. Altijd bezig met het pleasen van anderen en nooit met mezelf. Veerkracht begon niet wanneer ik toegaf gebroken te zijn. Ik dacht juist dat veerkracht betekende: volhouden, schouders eronder, doorgaan. Totdat ik ontdekte dat je op die manier alleen 18 maar in een dieper dal wegzakt. Veerkracht zit in onze Molukse dna. Het staat voor mij gelijk aan moed, uithoudingsvermogen, aanpassingsvermogen, eindeloze creativiteit en van helemaal niets iets kunnen maken. En die veerkracht hebben we mogen ontvangen van al die generaties die ons zijn voorgegaan.
Derde generatie
Ik ben opgegroeid als een derde generatie Molukker in Nederland. Onze eeuwenlange geschiedenis met Nederland vormde mijn blik op mijn dagelijkse realiteit. Mijn ouders, mijn opa’s en oma’s, de kampen, de beloftes die nooit werden waargemaakt, de ontheemding, noem maar op. Al die gebeurtenissen leven door in ons, ook al praten we er zelden over. Het resulteerde in een identiteitscrisis en mondde uiteindelijk uit in een drugsverslaving. In onze cultuur leer je al vroeg: ‘sterk zijn, want wij zijn strijders!’. Niet zeuren. Niet klagen. Niet huilen. Je raakt eraan gewend om stil te zijn. Om gevoelens weg te drukken, er is geen plek voor emoties. Ik was een meester in het niet tonen van mijn gevoel. De angst, de agressie, de verslaving, de onrust, de schaamte. Het gevoel altijd tekort te schieten, altijd te moeten vechten, altijd bang te zijn dat je niet genoeg bent.
En toen was het stil, de innerlijke strijd van Tasilo Pieck
€24,99 | te bestellen via tasilopieck.nl
