Al vier decennia lang rocken Monique (60) en Suzanne Klemann (63) het podium. En hoe! Dit jaar toeren ze met 40 jaar Loïs Lane door het land. Tijd voor terug- en vooruitblik op hun – Indische – verleden én heden.
Het begon met een aanvraag voor een INDAH*-covershoot en interview. Goed plan! mailde Monique direct terug. Een week na de shoot bij Café Warung Pas vindt het interview plaats. Bij Van der Wilt aan de Geldersekade in Amsterdam, de ontwerpstudio waar ze kleding – veel zwart, veel leer – aan het passen zijn voor een draaidag van een bekend tv programma, hun tour en de aanstaande herdenking op de Dam op 4 mei. Suzanne: ‘Mijn moeder en de zoon van Mo, Marius, gaan namens de Indische gemeenschap een krans leggen. Wát een eer!’ Monique: ‘We moeten nog wel een passende outfit.’
Het thema van deze INDAH* is: hoe Indisch ben jij? Hoe Indisch zijn jullie?
Suzanne: ‘Als kind had ik amper besef van mijn Indisch-zijn. Dat had te maken met onze opvoeding: onze moeder wilde zich niet Indisch voelen en niets meer te maken hebben met haar geboorteland en dat verleden. Ze was twaalf toen ze op de boot stapte, net een paar weken dertien toen ze in Nederland aankwam. Ze zat vijf jaar op internaat bij de nonnen in Rotterdam, daarna stoomde ze door naar de Kweekschool. Ze trouwde met onze vader, een ras Amsterdammer. Eenmaal in Nederland maakte ze zichzelf de Nederlandse mentaliteit snel eigen. Van uitgebreid Indisch koken was bij ons thuis geen sprake. Buiten haar moeder en zusjes had ze niets met dat Indische, dat verleden of de mensen. Ze voelde zich volledig Nederlands.’
Monique: ‘Ze had ook geen Indische vriendinnen. Dat kwam pas veel later. In het weekend maakte mama weleens soto ayam hoor, maar doordeweeks aten wij gewoon AVG’tjes. Bij onze familie van moederskant werd er wel echt Indisch gekookt. Onze ooms en tantes waren als pubers uit Indonesië vertrokken, die hadden er meer van meegekregen. Mama was nog heel jong toen ze hier kwam.’ Suzanne: ‘We hadden dus weinig met dat Indische en kregen erweinig van mee. Dat veranderde toen we de muziek in gingen: toen kwamen we erachter hoe Indisch we eigenlijk waren.
