Auteur Simone Berger (1966) bezocht voor het eerst de plek waaraan haar vader zijn mooiste jeugdherinneringen bewaarde: Medan (Noord Sumatra). Voor Indah hield ze een dagboek bij. Lees mee met een gedeelte uit haar dagboek.
Mijn vader, geboren in 1940, had enerzijds een fantastische jeugd in Nederlands Indië. Anderzijds heeft hij veel meegemaakt door de oorlog, wat zeker impact gehad heeft op ons kinderen. Ons gezin heeft veel verdriet en zware tijden gekend door zijn depressie, die van hem een angstige en ongelukkige man maakten. Juist door zelf te kunnen ervaren waarvan hij genoot en te weten hoe gelukkig hij hier op Sumatra is geweest, geeft dat extra glans aan de fijne herinneringen die hij graag met ons deelde. En voel ik nog meer respect voor hem hoe hij zo’n stabiel en harmonieus leven in Nederland heeft weten op te bouwen waardoor wij een fijne en normale jeugd hadden.
Zaterdag 20 september
Vandaag is het eindelijk zover. Met Stichting Erfgoed Medan ga ik een Medan Heritage Tour maken en ga ik voor het eerst de geliefde geboortegrond van mijn vader bezoeken. Prachtig, helder zicht vanuit het vliegtuig terwijl we over het Suez-kanaal vliegen. Zo reisde mijn vader diverse keren heen-en-weer, maar deed er wel drie weken over met de boot. Na een korte overstap in Jakarta vliegen we weer terug over Sumatra naar Medan en kijk ik nieuwgierig uit het raam. Wat een ruig en groen eiland met brede, kronkelende rivieren, lange bergketens en diepe meren. Ik voel mij als een klein kind opgewonden en ben benieuwd naar onze reis met als eindpunt Padang aan de westkust.
Zondag 21 september
Voor mij betekent geadopteerd zijn uit Indonesië en in Nederland opgroeien dat ik achteraf gezien het ‘Indonesische’ in mijn leven ontzettend heb gemist. Ik heb in mijn kinderjaren nooit een Indonesisch gerecht geproefd en ik lustte geen rijst. Ik wist niets van het land en kende niemand die mij er iets over kon vertellen. Ik vergat eigenlijk dat ik Indonesisch was.
