Onze voormoeders zijn niet verdwenen, zij leven voort in ons vermogen om bruggen te bouwen.
Het voorwoord van Maureen Welscher.
Veerkracht is het vermogen om je te herstellen lijkt een woord dat synoniem is voor de Indische Nederlander. De oorlog, de repatriëring, een nieuw bestaan in een vreemd land opbouwen. De eerste generatie kreeg het allemaal voor haar kiezen, maar brak niet.
In het Indonesisch bestaat een woord dat niet in één keer te vertalen is: daya lenting. Volgens Loek Keller betekent het iets als: de kracht om terug te veren. ‘Zoals bamboe in de wind. Het buigt mee, breekt niet. En als de storm voorbij is, staat het weer recht. Zonder geweld. Zonder drama. Alsof het simpelweg weet: dit gaat over.’ Hij schreef een ontroerend verhaal over zijn oma die toonde dat kracht niet luid is. Dat je zacht kunt zijn, en toch niet wijken.
Volgens gitarist Tasilo Pieck kent veerkracht ook een keerzijde: ‘Onze Molukse geschiedenis zit vol veerkracht. Onze ouders en grootouders waren sterker dan woorden kunnen beschrijven. Maar juist die kracht heeft ook een keerzijde: het maakte voelen moeilijk. Het maakte praten moeilijk. En daardoor leerden wij als derde generatie vooral overleven.’ Hij vertelt waarom hij uiteindelijk de moed vond om een boek te schrijven over trauma, verslaving, de pijnlijke stilte, angst, schuld, herstel, identiteit en schaamte.
Als er iemand op imponerende wijze met tegenslag weet om te gaan, is het Karina Schaapman, bedenker van Het Muizenhuis. Karina groeit in armoede op bij haar Indische moeder. Er is heel vaak honger, maar ook veel liefde. Na de dood van haar moeder woont ze als 13-jarig meisje in haar eentje in hun portiekflat waar het al snel misgaat. Na een half jaar komt ze bij haar door oorlog getraumatiseerde, onbekende vader te wonen. Op haar 16de kiest ze voor een zwervend bestaan. ‘Ondanks onze armoe en het verdriet dat ze meetorste, heeft mijn moeder me met haar liefde een heel stevige basis meegegeven. Dat is mijn redding geweest.’ Veerkracht lijkt in ons dna te zitten, doorgegeven door onze voormoeders. Daphne Laan draagt als ondernemer die vrouwelijke vorm van leiderschap verder: de stille kracht op de achtergrond, veerkracht, creativiteit en het doorzettingsvermogen om er in elke situatie het beste van te maken. ‘In deze tijd zal juist die veerkracht en het bouwen van bruggen essentieel blijken. Onze voormoeders glimlachen. Wat zij hebben doorstaan leeft niet alleen in verhalen, maar in hoe wij bewegen in de wereld. In onze zachtheid én onze daadkracht. In onze wortels en onze vleugels. Onze voormoeders zijn niet verdwenen, zij leven voort in ons vermogen om bruggen te bouwen. En dat is precies wat deze tijd van ons vraagt.’
Laat je inspireren door deze Indah.
Veel leesplezier!
